Start van de training: 9:00 uur. Om onduidelijke redenen druppelt bijna de helft van de cursisten later binnen. Het wordt zelfs 9:15 voordat we kunnen beginnen. Nou ja, beginnen? De houding: onderuitgezakt, armen over elkaar en een sfeer van ‘laten we het vooral gezellig hebben’. Niemand heeft de reader gelezen en de huiswerkopdracht is door slechts 1 iemand gemaakt.
“Moeten we dit echt doen?”, hoor ik iemand fluisteren.
Wat wordt die ochtend duidelijk?
- De training is van hogerhand verplicht gesteld.
- Zonder uitleg of kader waarom deze nodig is.
- Zelf hadden ze het budget graag besteed aan iets waar zij behoefte aan hebben. Ze weten talloze onderwerpen.
Wat ons ook duidelijk wordt: we snappen eigenlijk best snap waarom ‘hogerhand voor deze training koos’. Er valt bij de meesten inhoudelijk flink wat te winnen. Maar wat als de cursist dat zelf niet ziet? Of net beseft maar niet wíl investeren omdat het – volgens hem/haar – niet wezenlijk hun vak betreft?
Van wie is leren eigenlijk?
- Van de organisatie die een scholing verplicht stelt?
- Van de professional die zijn vak uitoefent?
- Of van de trainer die probeert iets over te brengen?
Stel dat ik je verplicht tot een cursus schoolslag.
Jij redt je prima in het water. Je verdrinkt niet, je komt waar je moet zijn. Misschien kan je techniek efficiënter, maar dat voelt niet als een probleem dat opgelost moet worden.
En toch zit je daar.
Niet omdat jij beter wilt leren zwemmen, maar omdat iemand anders heeft besloten dat jouw slag niet goed genoeg is.
Misschien zit daar wel de kern van het probleem: leren wordt georganiseerd, gepland en ingekocht — maar niet eigendom van degene die moet leren.
Zelden werkt leren werkt op die manier.
Meestal begint leren met een vraag, een ongemak, een nieuwsgierigheid of een probleem dat iemand zelf wil oplossen …
Hoewel we die ochtend alles uit de kast trekken om de groep te motiveren, te verleiden en te verbinden, merk ik dat we vooral bezig zijn met iets anders: draagvlak creëren voor een training waar de deelnemers zelf nooit om gevraagd hebben.
Eerlijk?
Iedereen is blij als de ochtend voorbij is.
En ergens blijft de vraag hangen: kun je leren als het niet van jou is?